Ciąża

Macica zbudowana jest z siatki silnych włókien mięśniowych i wykonuje skurcze przez całą ciążę. Możesz o tym nie wiedzieć aż do późniejszego okresu ciąży (od 28. tygodnia). Wówczas skurcze te mogą być bardzo łatwo zauważalne. Zwane są one skurczami Braxtona Hicksa, i łatwo je pomylić ze skurczami porodowymi.

W tym zaawansowanym okresie odczuwasz zapewne inne ruchy, ponieważ dziecko ma w macicy już bardzo mało miejsca. Poszczególne ruchy są raczej ‘większe’ a nie jest to szereg drobnych kopnięć. Dziecko ma naturalne dla siebie pory snu i czuwania, tak więc okres ciszy może oznaczać nic innego jak dłuższą drzemkę. Jeżeli jednak nie czujesz ruchów dziecka przez kilka godzin, skontaktuj się ze szpitalem, położną  lub lekarzem.

Około 36.-37. tygodnia ciąży w pełni rozwijają się płuca dziecka. Dziecko nadal rośnie, przybiera na wadze i zwiększa swoją długość. Meszek, który obecny był na całym jego ciele, praktycznie znika. W zgięciach łokci i kolan, pod pachami i w pachwinach pozostają jeszcze resztki mazi płodowej. W jelitach gromadzi się smółka, która będzie wydalona po porodzie jako pierwszy stolec.

W 40 tydzień ciąży dziecko mierzy ok. 55 cm i waży ok. 3500 g.

Dlaczego sterylizacja jest tak ważna?
Ciepłe mleko to pożywka dla szkodliwych drobnoustrojów. Dziecko karmione tylko sztucznie nie ma naturalnej ochrony przed infekcjami, którą daje pokarm matki, więc sterylizacja rzeczy służy minimalizowaniu ryzyka. Zwróć się o poradę do pielęgniarki środowiskowej, jak długo należy to robić, ale zwykle radzi się sterylizowanie wszystkich rzeczy używanych do karmienia dziecka do ukończenia przez nie sześciu miesięcy, a sterylizowanie naczyń stosowanych do karmienia mlekiem zaleca się kontynuować przez rok.

W małych dawkach w niedokwaśności (hypoaciditas) z towarzyszącymi jej objawami — brakiem łaknienia, wzdęciami, bólami epigastrycznymi, również w zmniejszonym przyswajaniu składników pokarmu, pomocniczo — w przewlekłych nieżytach żołądka przebiegających z niedoborem soku żołądkowego oraz w mało nasilonych biegunkach. W dawkach większych stosuje się rzewień jako środek przeczyszczający w zaparciach atonicznych, osłabieniu ruchów perystaltycznych okrężnicy, pomocniczo w otyłości. Również w zaparciach spastycznych, lecz łącznie z lekami rozkurczającymi (np. Pilocarpinum hydrochloricum, Scopolan, Tinct. Chelidonii) oraz w zaparciach po zabiegach chirurgicznych, po wielodniowym przebywaniu w łóżku itp. Jako środek żółciopędny tylko w połączeniu z innymi surowcami lub przetworami z grupy cholagoga.

Rosną włosy na głowie i brwi, pojawia się lanugo – to delikatne włoski, pokrywające i chroniące skórę dziecka. W 14 tydzień ciąży następuje rozwój narządów rozrodczych u chłopca prostaty, a u dziewczynek jajniki schodzą do miednicy.

W mózgu co minuta powstaje 250 tysięcy nowych komórek nerwowych. Już wcześniej, w siódmym tygodniu życia, uformowało się 12 par nerwów czaszkowych, które łączą mózg z innymi partiami głowy i ramion.

Łożysko utrzymuje twoje  dziecko przy życiu. Z jednej  strony jest ono przyklejone do  macicy, a z drugiej, przez
pępowinę, łączy się z  dzieckiem. Pępowiną  przenoszone są substancje  odżywcze z krwi matki przez  łożysko i odbiera zbyteczne  produkty przemiany materii.  Łożysko produkuje także  hormony, które krążą w całym  ciele.

Dziecko staje się wrażliwe na dotyk.  Możesz odczuwać ruchy dziecka.

Zwykle dotyczy stawu skokowego. Wystarczy niefortunny krok i kontuzja gotowa. Często dochodzi do tego, gdy ćwiczymy w niewłaściwych butach. W wyniku naciąg­nięcia lub naderwania więzadeł albo uszkodzenia torebki stawowej pojawia się ból nasilający się podczas chodzenia. W miejscu urazu noga jest opuchnięta, gorąca. CO ROBIĆ? Jeśli po kilku minutach ból minie, to znaczy, że to tylko nadmierne roz­ciągnięcie więzadeł. Ale jeżeli się utrzymuje, noga wokół stawu spuchnie i jest gorąca, mogło dojść do poważniejszego urazu. Przykładaj lód, okłady z Altacetu lub wody z octem (łyżka octu na szklankę wody) – zmniejszą obrzęk i ból. Gdy bardzo boli, owiń nogę w stawie bandażem elastycznym albo załóż specjalną opaskę uciskową (kupisz w aptece). Dopóki dolegliwości nie ustąpią, staraj się jak najmniej chodzić. -> Kiedy do lekarza? Jeśli ból nie mija w ciągu 2-3 dni albo jest tak silny, że unie­możliwia zrobienie kroku, należy sprawdzić, czy nie doszło do zwichnięcia stawu lub złamania kości (trzeba właściwie je ułożyć i unieruchomić nogę). Czasem konieczna jest operacja.

Jestem tatą chłopca, który urodził się miesiąc przed terminem. Mały jest jeszcze w szpitalu, ale na szczęście nic mu nie grozi. Lekarz, który się nim opiekuje, wiele mówił o metodzie kangurowania. Ja zastanawiam się jednak, czy to bezpieczne, higieniczne, czy nie zaszkodzi takiemu maleństwu?

Może być Pan spokojny. Kangurowanie nie wymaga specjalnego przygotowania. Wystarczy położyć rozebrane dziecko na piersi, tak by miało kontakt ze skórą mamy lub taty. Mai uszek może mieć wtedy na sobie pieluszkę i czapeczkę. Rodzic powinien usiąść w fotelu, najlepiej na biegunach, i przyjąć pozycję półsiedzącą (kręgosłup odchylony do tyłu pod kątem ok. 60 stopni). Aby mógł przytulić dziecko w ten sposób, powinno już mieć ono ustabilizowany oddech. Waga nie jest decydującym kryterium – stosowano tę metodę (przez kilka minut) już u dzieci z wagą urodzeniową700 g. Dotykanie tak maleńkiego dziecka jest wielkim przeżyciem i dla mamy, i dla taty, ale też-co ważniejsze – przynosi wiele korzyści. Mama ma więcej pokarmu, lepiej rozumie potrzeby malca. Wcześniakowi pomaga to utrzymać temperaturę ciała, poprawia się oddychanie (jest lepiej dotleniony), zmniejsza się liczba bezdechów. Kangurowane dzieci są spokojniejsze, więcej śpią (słyszą bicie serca mamy), lepiej ssą, szybciej przybierają na wadze i krócej leżą w szpitalu.

Napletek, czyli fałd skórny prącia, u noworodków i niemowląt jest sklejony z żołędzia. To całkiem nor­malne i lepiej nie odciągać go na siłę, gdyż jest to bardzo bolesne i może spowodować uraz albo stan zapalny. Jeżeli udaje się odsunąć napletek na tyle, że na szczycie prącia widać dziur­kę, czyli ujście cewki moczowej, wszystko jest w porządku. Należy po prostu czekać, aż napletek odklei się sam, co dzieje się zazwyczaj do ukoń­czenia trzeciego roku życia. Jeżeli tak się nie stanie i napletka wciąż nie da się przesuwać, chirurg odklei naple­tek w znieczuleniu miejscowym. Po­tem przez jakiś czas trzeba będzie go regularnie odciągać, żeby się ponow­nie nie przykleił.